تک ستاره ی شب

آینه ی روشنایی خود را

در بتزتاب صادق این روح خسته دید

اما

تو درون اینه می بینی

نقش خطوط خسته ی پیشانی

آینه ها دروغ نمی گویند

و من

آنقدر صادقم که صداقت را

چون آب های سرد گوارا

با شوق در پیاله ی مسگون صبح نوشیدم

نواختنش را نیافته ای

بردار

و شادمانه ترین ترانه ای را که شنیده ای بنواز

تانسیم امید را .....

بر گونه هایت احساس کنی!!!!!!!!

به کوهستان برو و خدا را فریاد کن....

هنوز هم جای امید واری هست؟!

پاسخت را زودتر از هر آنچه

فکر می کنی می دهدکه...

...آری هست!!!!!!!

فرصت های تازه را از ما دریغ می کند

خودت را رها کن

می شود سقوط به اوج را تجربه کرد